En dan komt de dag dat je naar het ziekenhuis moet om je navelbreuk te verhelpen. We wisten dat het eraan zat te komen, maar het was toch onverwachts. Om half 8 waren we in het ziekenhuis en om 8 uur moest je al op de operatiekamer zijn. Ik ben met je mee geweest naar de operatiekamer en op mijn schoot kreeg je de narcose toegediend. Nog een knuffel en een kus en dan ben je helemaal alleen. Om half 10 wordt je wakker op de uitslaapkamer en mag ik bij je, direkt mag je ook mee naar de kinderafdeling. Je voelt je niet prettig en dat laat je merken, papa en ik hebben het met je te doen. Uiteindelijk blijkt dat je maar een ding wilt, op de arm en dicht tegen ons aan liggen.
Tegen 12.15 uur wil je een fles melk hebben en daarna ga je lekker slapen. Je doet het goed, zo goed dat je geen nachtje in het ziekenhuis hoeft te blijven, je mag ’s middags al mee naar huis. Papa en ik zijn blij en zodra je wakker bent mag je mee. De assistent-arts komt nog even naar de pleister kijken, er is iets meer bloed te zien in het gaasje. Hij vindt het goed en dan mag je echt mee. Thuis merken we dat je een beetje uit je doen bent, je slaapt veel en je hele ritme is weg. We nemen je vaak op de arm, je drinkt wat en slaapt veel. Wij zijn benieuwd hoe je eruit zult zien zonder de grote bult op je buik, we moeten nog even wachten, op 14 augustus zullen we het resultaat zien