Met mama op pad.

Je had het me al zo vaak gevraagd, wanneer gaan we met de trein weg. Vandaag was het dan zover. Ik had het al een paar dagen geleden verteld en je maakte er van dat we naar de verloren stad zouden gaan (hmm, volgens mij kijk je teveel naar de tv). Maar goed, papa bracht ons naar het station en daar moesten we eerst met de bus naar het volgende station (stremming wegens werkzaamheden). Niet dat we dat nu vervelend vonden, je wilde toch al graag met de bus en je zocht een mooi plekje uit aan het raam. Iedereen kon meegenieten van jouw verhalen en horen dat je het erg spannend vond. We vertellen jou vaak dat je stemvolume iets naar beneden mag, maar in de bus mocht dat zeker wel, maar ja, als het ook zo spannend is. Als we op het station aankomen wil je niet in de trein, de instap vind je maar niets. Ik help je en dan is het goed, weer een mooi plekje aan het raam en veel ruimte, bijna de hele coupé voor ons alleen, luxe hoor. Kletsen, naar buiten kijken en wat mij opvalt is dat je nu heel andere dingen ziet en er naar vraagt, zoals een electriciteitsmast. Je hebt het echt wel vaker gezien maar nu viel het op in het landschap. We stappen uit in Deventer en gaan winkelen, lopen door kleine straatjes met aparte winkeltjes. Van sommigen wil ik met jou alleen de etalage bekijken, bang voor een ravage in de winkel. Kijken met ogen is altijd moeilijk als je iets ziet wat mooi is. We gaan ook bij de Ijssel kijken, je vind het te hard waaien en daarom niet leuk, wel leuk om een keer een rondvaart te maken, misschien een andere keer. Rond het middaguur gaan we boterhammen opeten, ik durf het nog niet aan om in de horeca met jou te gaan eten. Ik ben wel blij dat ik de buggy heb meegenomen, soms laat jij je daar nog lekker in rondrijden, al kan dat niet lang meer, je bent er veel te groot voor. Soms wil je de buggy zelf duwen, ook goed je moet toch je energie kwijt. Je wilt nog wel een ritje met de trein maken en we gaan vervolgens naar Apeldoorn. Ik wist dat daar een winkel zat voor thee, tja je moeder is nu eenmaal een theeleut en ze hebben er lekkere thee. De winkel vind je erg leuk, alleen staat alles dicht op elkaar en als je iets enthousiast wordt gaat er bijna een voorraad thee uit het schap, oeps. Het gaat nog net goed. Gelukkig hebben we bijna alles wat we willen hebben en de de thee die ik nog zoek zit in een grote bus. Je kijkt met grote ogen hoe dat wordt afgewogen en de man die dat doet is erg vriendelijk en vertelt jou wat hij doet. Het is net magie. De thee in de bak van de weegschaal, de trechter die op het zakje wordt gezet en vervolgens komt de thee in het zakje. Alles wordt mooi verpakt en voor jou nog een ballon. We winkelen nog even verder en dan merk ik aan jou dat je baldadig wordt, tijd om naar huis te gaan. De trappen in het station vind je erg leuk en je krijgt er eigenlijk niet genoeg van, de intercity gaat net voor onze neus weg. Dan maar in de sprinter, bij iedere halte wil je er eigenlijk wel uit, maar ja ik vind het niet goed. Met nog iets te eten en te drinken vind je het ook wel best. We bellen papa als we de bus weer in gaan en hij komt ons ophalen, gebeurde immers ook als ik voor opleiding met de trein weg was geweest, dus nu ook. Je hebt de hele dag gevraagd waar papa nu was, maar als ik vraag of papa de volgende keer mee mag is je antwoord NEE! Als je papa aan de telefoon krijgt vertel je direct dat je hem gemist hebt en dat hij snel moet komen en dat doet hij. Als wij met de bus bij het station komen, komt papa ook net aanrijden. Goede timing. Je hebt het erg leuk gehad en het was vermoeiend, maar zeker voor herhaling vatbaar.

 

Post Navigation