Het onvermijdelijke is gekomen. Charlie heeft het in de afgelopen maanden steeds moeilijker gekregen, het lopen ging hem steeds slechter af en hij had steeds meer moeite met ademhalen. We waren al regelmatig bij de dierenarts geweest om zijn gezondheid te laten beoordelen.

Jij bent met de controles steeds mee geweest en van de dokters mocht je ook steeds naar het hartje van Charlie luisteren, dat vond je erg spannend. Je leerde ook al snel waar de dierenarts de koekjes bewaarde en haalde ze soms zelf al tevoorschijn.

 

Vandaag hebben we Charlie thuis laten inslapen. De dierenarts kwam aan huis en Charlie heeft haar met enthousiasme begroet niet wetende wat er zou gaan gebeuren. We hebben er voor gekozen om jou erbij te laten zijn om te zien wat er ging gebeuren. Hoe leg je uit dat een hond niet meer leeft? We hebben jou steeds verteld wat er ging gebeuren zodat je er niet van zou schrikken.

Eerst hebben we Charlie’s deken in de kamer gelegd en Charlie ging erop liggen. Daarna heeft de dierenarts een infuus aangelegd zodat de injecties makkelijker konden worden gegeven. Jij mocht helpen met de pleisters en Charlie liet het allemaal gebeuren. Dan gaat de dokter luisteren en mag jij ook gaan luisteren, het hartje klopt nog hoorbaar. De dierenarts geeft aan dat jij ook dokter mag zijn en je neemt je taak heel serieus. Zo zeer zelfs dat je Charlie het eerste prikje wilt geven om hem te laten slapen. Nee dat gaat niet gebeuren, dat doet de dierenarts zelf. Charlie gaat slapen en jij ziet dat hij nog steeds kan ademhalen en je kunt het hartje nog steeds horen kloppen. Als hij in diepe slaap is komt het tweede prikje en de ademhaling stopt. Nu goed luisteren naar het hartje, maar dat is niet meer te horen, nog wel wat gerommel in de buik maar het hartje klopt niet meer. Charlie is dood. De dierenarts haalt het infuus uit het pootje en jij mag helpen om hem een mooi oranje verbandje om de poot aan te leggen. Je bent heel rustig en ik betwijfel of je beseft wat er is gebeurd.

De dierenarts gaat naar huis en ik ga bellen met het crematorium. Wij kunnen hem die middag niet meer brengen maar in de avond kan wel en daar kies ik voor, anders moeten we hem ’s nachts in huis houden en kunnen hem dan pas de volgende morgen brengen. Dat vind ik geen prettig idee.

 

De tijd die wij nu nog in huis zijn gebruik ik om afscheid te nemen van Charlie, het doet me veel verdriet dat ik hem heb moeten laten gaan en ik weet wel dat hij beter af is, maar het doet zo’n pijn. Als je bij mij komt zie je dat ik huil en troost je me, je haalt tissues op en droogt mijn tranen, wat bij je toch ook een lieverd. Je hebt nog nooit gezien dat ik verdriet had waarbij de tranen over mijn wangen liepen en het maakt duidelijk indruk op je. Ik kan je uitleggen dat ik verdrietig ben en Charlie erg zal missen. Samen zitten we bij hem en aaien we hem. Ik vind het wel prettig dat hij nog even bij ons is en we niet direct in de auto zijn gestapt. Voor jou is het goed om te zien dat Charlie nergens meer op reageert en levenloos blijft liggen.

 

Wij brengen Charlie ’s avonds naar het crematorium en dat is toch een uur rijden. Wij moeten even wachten voordat er iemand komt, hij is onderweg. We krijgen de gelegenheid om nog even afscheid te nemen van Charlie en zo krijg jij ook een beeld van waar Charlie is gebleven.

We krijgen een kopje thee aangeboden en de noodzakelijke administratie wordt doorgenomen. We besluiten toch een heel klein urntje uit te zoeken en dat mij jij uitkiezen. Je zoekt een mooi klein urntje uit waar een heel klein beetje as in komt, wij kunnen het bij de dierenarts ophalen. Als wij naar buiten lopen wil ik nog een keer naar Charlie om hem een knuffel te geven en ik zie dat hij dat ook doet en hij krijgt een kus van je. De enige keer dat je zo dicht bij hem kon komen zonder dat hij ging snuffelen.

Het zal vreemd zijn… thuis komen zonder hond.

Post Navigation