Wat is het lastig om groot te worden. Vandaag zag ik daar het voorbeeld van. Ik had jou meegenomen naar de winkel omdat je nieuwe broeken nodig had. Je begon door de winkel te rennen, hield mij in de gaten en je dook onder de kledingrekken om niet gezien te worden. Als ik je dan eindelijk te pakken heb moet je de broeken passen. Je gaat naar de paskamer en maakt mij duidelijk dat je het wel alleen kunt. Je gaat alleen passen en schuift een paar keer het gordijn opzij en roept “ik zag het wel, je kijkt”. Ik stond een meter van je af. Je komt wel iedere broek bekijken in de spiegel.
Ik verbaas me over jouw gedrag, zo gedraag jij je als een kleuter, zo ben je zelfstandig aan het worden.

Comments are closed.

Post Navigation