We hebben een gesprek gehad met de kinderarts Dr. Kors. Wij wilden graag weten wat we kunnen verwachten in verband met het Downsyndroom. Wat wordt er op het ziekenhuis wel of niet gedaan. Het was een prettig gesprek en Dr. Kors wordt bij jou geroepen zodra je geboren bent. Het gesprek was misschien aan de vroege kant, maar beter zo dan dat je er bent en je moet dan van alles gaan vragen. Volgens mij werkt dat niet. Ik denk dat je andere zaken aan je hoofd hebt. We weten nu in ieder geval dat we 24 uur ter observatie in het ziekenhuis zullen liggen. Als daarna alles goed is mogen we naar huis en ons lekker laten verwennen door de kraamhulp.

Zo lig je in bed je mooie bolle buik te bewonderen, mijn buik was zo gegroeid dat ik er de volgende dag nog een foto van wilde hebben, zo is er paniek. Om één uur ’s nachts braken de vliezen. Je bent nu 31 weken (bijna 32) en het is veel te vroeg om te komen. Ik roep naar je papa dat hij handdoeken moet brengen. Er ligt nog geen zeil op het bed en ik weet dat ik moet blijven liggen. Jouw papa geeft handdoeken en rent naar beneden om het ziekenhuis te bellen. Hun advies, zo lang mogelijk blijven liggen en jouw papa moet heel snel een tas inpakken. Vanuit het bed roep ik wat ik mee wil hebben en waar hij het kan vinden. Het lijkt wel een tv-spelletje, maar het is te bizar, het is werkelijkheid. Met de auto gaan we naar het ziekenhuis, ik ben nog steeds heel rustig, jouw papa iets minder. Bij de EHBO zou ik worden opgewacht, maar je papa komt terug bij de auto, als ik kan lopen dan moet ik naar de EHBO lopen en mag plaatsnemen op één van de stoelen. Beleeft vraag ik nog of ze plastic hebben. Gebroken vliezen en een stoel met stoffen bekleding, hoe verzinnen ze het. Mijn rust verdwijnt en ik ben blij dat de verpleegkundige me op komt halen in een rolstoel. Je papa heeft de auto weggezet en komt mee naar de verloskamer.

Ik kom aan de CTG te liggen om te kijken hoe het met jouw hartslag gaat en om te kijken of er weeënactiviteit is. Gelukkig klopt je hartje heel goed en zijn er nog geen weeën. Mijn buik is ongeveer de helft van wat het was maar er is nog vruchtwater. Op de echo is te zien dat je wel met je hoofd naar beneden ligt, maar nog niet vast ligt. De navelstreng ligt gelukkig niet onder je hoofd, maar toch ben ik bang om je te verliezen. Je bent nog zo klein. De zwangerschap is bijna 32 weken en daarom mag ik in Hengelo blijven. Tegen 3 uur mag ik gaan slapen en voor je papa wordt er een bed bij op de verloskamer gezet. Veel slaap krijgen we niet, het is te spannend en de omgeving is vreemd. Ondertussen blijft het vruchtwater weglopen en is mijn bed drijfnat.

De ochtend breekt aan en omdat ik nog geen weeën heb mag ik naar een gewone kamer toe, een eenpersoonskamer nog wel. Zowel vandaag als morgen krijg ik een injectie met een middel om je longetjes te laten rijpen, alle voorzorgsmaat- regelen worden genomen om je zo goed mogelijk geboren te laten worden. Dat het een dag zal worden met veel huilbuien kan ik me ’s morgens nog niet voorstellen. Mijn hormonen spelen volop mee en alle spanningen zijn genoeg ingrediënten voor goede huilbuien. Ik lig net op de kamer als mijn vader (jouw opa) op bezoek komt. Eerst huil ik en als ik wat rustiger ben kan ik mijn verhaal kwijt.

Deze dag heb ik het er vooral moeilijk mee dat ik alles zo abrupt los heb moeten laten. Ik wilde nog zoveel doen ik je kamertje, spulletjes kopen en lekker genieten van de vakantie en het zwangerschapsverlof maar helaas, ik lig in het ziekenhuis en ik zal er waarschijnlijk een hele tijd moeten blijven. Ik mag het bed niet uit en moet leren om alles liggend te doen. ’s Avonds komen papa met opa Mans, oma Marie en Gerda op bezoek. Weer waterlanders. Dagmar komt nog even langs en neemt me een waterijsje mee. Wat is dat lekker, een heel goede keus met dit warme weer.