Hmm, wat is het toch lekker om op een etentje te worden getrakteerd. Gezellig met tien mensen uit eten ter ere van een verjaardag. Niets mis mee. Het lijkt alsof je weinig eet maar ondertussen snoep je van alles lekker mee. De toetjes blijven favoriet, pudding, slagroom en chocolade, je vind het een echte traktatie. Dat je 2,5 uur aan tafel moet blijven is voor jou wel lang, maar niet getreurd, je ontdekte de toiletten en vond het leuk om de handen te wassen. Erg spannend en natuurlijk moet je het een aantal keren uitproberen. Dat je geen gene voelt blijkt wel uit het feit dat je ook luidkeels verkondigt wat je op het toilet hebt gedaan. Ach, dat gaat vast nog wel veranderen.

Het komt er nu dan toch echt van. Je mag ook twee middagen naar school. Je ging al iedere ochtend. Vandaag ging je voor het eerst op de middag naar school. Je vond het wel heel vreemd, snel naar huis, snel eten en weer naar school. Dat is raar. Toen je op school kwam wilde je tekenen, dat kan ‘s morgens ook als je komt, maar dat ging niet door. Je was even van je stuk gebracht, maar liet je wel corrigeren. Je moet ook veel leren. Het is goed voor je, ik merk ook dat je er aan toe bent. Zo ontdekte ik vanavond dat je kunt werken met een muisje. We waren een computerspelletje aan het spelen en je manoeuvreerde het muisje zo dat je de juiste plaatjes kon kiezen. Knap hoor! Er zijn wel meer dingen die ik erg knap vind. Pas geleden zat je bij papa in de auto en begon je alle dagen van de week op te noemen. Ook ‘s avonds deed je het voor mij. Zelfs de volgende ochtend toen je net wakker was noemde je alle dagen uit jezelf op. Je had er echt lol aan om het op te zeggen. Je bent communicatief steeds vaardiger, je kunt hele zinnen maken met de woordjes die je kent en als we samen een boekje lezen laat ik jou de woordjes lezen die je kent. Zodra je een woordje ziet dat je niet kent vraag me mij welk woord het is en herhaal je het. Je hebt zo’n honger naar woordjes. Je bent leergierig en ik ben daar erg blij mee.

Wij zijn bezig met de Kern Twente nieuw leven in te blazen en vanmorgen was de eerste koffie ochtend sinds jaren. Spannend, wat wordt de opkomst. In ieder geval 2 kindjes met Down, jij en Anne. Maar het ging goed, een gezellige drukte en veel spelende kinderen. Je hebt papa en mij in positieve zin verbaasd. Je bleef in de ruimte waar we zaten (terwijl je heel goed weet dat er een speel-o-theek in hetzelfde pand zit) en je vermaakte jezelf en je speelde met andere kinderen. Je zocht kinderen van jouw leeftijd om mee te spelen. Mooi om te zien. Later op de ochtend zat je gezellig met andere meisjes te kleuren, ieder z’n eigen blaadje en samen de kleurpotloden delen. Heel goed van je. Je wist dat ze van jou waren en je deelde netjes. Aan het eind van de ochtend had je het wel gehad, je had je helemaal uitgeleefd. Wat ik heel apart vond, was dat je niet iedere keer bij papa of mij kwam. Thuis kun je ons aardig claimen en vraag je soms best veel aandacht, vanmorgen helemaal niet tijdens de koffie ochtend. Je deed het echt goed. Je hebt daarvoor ook een dikke knuffel gekregen. Van jou mag er snel weer een koffie ochtend komen, wat ons betreft ook, het was erg geslaagd.

Wat is het prettig dat er op school met de verschillende disciplines regelmatig een groot overleg plaatsvindt. Bekijken hoe de afgelopen periode is verlopen en hoe verder in de periode die voor ons ligt. Alles wordt afgestemd zodat iedereen de neus dezelfde kant op heeft. Wij weten dat Tamara erg eigenwijs is, niets nieuws, altijd al geweest. Het werkt 2 kanten op: positief en negatief. Waar we blij mee zijn is dat Tamara klasgenootjes heeft die haar willen helpen. Ook de reacties van de ouders van de klasgenootjes zijn positief. Van niemand tot op heden een vervelende reactie gehad. Iets heel anders is dat we jou al een tijdje geleden hebben opgegeven voor zwemles en vandaag kwam het telefoontje dat je over 2 weken mag beginnen. Je hoorde zwemles en wilde direct wel zwemmen. Nog heel even wachten.

Altijd weer spannend hoe de gehoortest verloopt. Op het moment dat we binnen kwamen zag Tamara de koptelefoon al liggen en wilde de koptelefoon al op hebben. Hmmm, dat hebben we al wel eens anders meegemaakt. Ze vertelde netjes op welk oor ze het piepje hoorde, had geen plaatjes meer nodig als beloning! Zelfs de test met de woordjes die ze na moest zeggen ging goed. Erg knap! Dit keer moeten we wel eerder terugkomen, over een half jaar een nieuwe test. Wat mij echt opviel was het gemak waarmee Tamara dit oppakte. Meisje wat ben je gegroeid.